Χωρίς Τίτλο

Από μικρή έχω αυτό το ελάττωμα. Τουλάχιστον έτσι θυμάμαι. Δε μπορώ να διανοήθω εμένα να μη χαμογελάσω μέσα στην ημέρα. Να μην αισθανθω τη χαρά της ζωης. Μπορεί, να στραβώσουν όλα καποια στιγμή. Μα κάτι θα βρεθεί για να με ανεβάσει έστω και λίγο.Ξέχασα να πω το ελαττωμα. Μα δεν μπορώ να το αποδώσω μονολεκτικά.
Απλά αισθάνομαι πως είμαι εκτός τόπου
και χρόνου.
Σε "σοβαρά" ή ακόμα και σε ΣΟΒΑΡΑ θέματα
βρίσκω κάτι αστείο να πω.
Για πολλούς δεν ειναι ελαττωμα,
μα για μένα είναι.
Οι φίλες μου με κοιτανε παράξενα. Μετά γελάνε... Γελάνε ... Μου λένε πως τους φτιάχνω τη διάθεση.
Χάνω την ουσία. Χανουμε τη ουσία. Μα γιατί μου είναι τόσο δύσκολο να δεχτώ τα αρνητικά;
Προσπαθώ να ξεφύγω έστω και λίγο από το χαρούμενο,πολύχρωμο πρίσμα που βλέπω τα πράγματα.
Kαμιά φορά πρέπει να βλέπεις τις καταστάσεις αντικειμενικα...
Keep trying.....
:)